Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Historyczna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Historyczna. Pokaż wszystkie posty

środa, listopada 30, 2022

R.#369. "Świat na nowo" Barbara Wysoczańska

R.#369. "Świat na nowo" Barbara Wysoczańska
Tytuł: „Świat na nowo”
Autor: Barbara Wysoczańska
Wydawnictwo: Filia
Data premiery: 26 października 2022
Ilość stron: 608 stron
Cena: 47,90 zł
Ocena: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐




Historia wyłaniającej się z gruzów Polski, wielkich uczuć, troski i zrozumienia, które miały zbudować świat na nowo.

Kończy się II Wojna Światowa, a w Polsce zaczyna się czas powojennej odbudowy i podnoszenia kraju z gruzów. Porucznik Szczepan Andryszek, służący podczas wojny w Wojsku Polskim pod rozkazami Sowietów, zostaje funkcjonariuszem podległym Urzędowi Bezpieczeństwa. Przez przełożonych zostaje oddelegowany do niewielkiej Nowej Soli na Ziemiach Odzyskanych.

Tymczasem do miasta przybywa jeden z wielu transportów z repatriantami ze Wschodu, a wśród nich z Drohobycza przyjeżdża Lidia Malczewska z ojcem profesorem pianistą, siostrą Zofią i jej rodziną. Lidia zostaje zatrudniona w poniemieckim szpitalu. Tam poznaje Janka Zielińskiego, ciężko rannego partyzanta z Lubelszczyzny, który po śmierci narzeczonej próbuje odnaleźć swoje miejsce. Losy trojga bohaterów splotą się, a przyszłość postawi przed nimi bardzo trudne wybory.

CZY MOGĄ UWIERZYĆ, ŻE ŚWIAT WRÓCI DO NORMALNOŚCI I ZNAJDZIE SIĘ W NIM MIEJSCE NA MIŁOŚĆ?

Gdzieś w głębi serca wiedziała, że myślami wciąż będzie wracać do nieukojonej tęsknoty, do straconej szansy na miłość i do tamtego mężczyzny o szarym spojrzeniu. Do tamtej obietnicy, która nigdy się nie spełniła.
Opis pochodzi od wydawcy.



To już trzecia książka Barbary Wysoczańskiej, którą miałam okazje przeczytać. Jak przy wcześniejszych recenzjach powieści tej autorki pisałam, że pokochałam jej twórczość i gdy tylko coś nowego się ukazuje to wiem, że będę musiała to przeczytać.

Tym razem akcja książki dzieje się tuż po zakończeniu II Wojny Światowej. Tym co przeżyli ten ciężki czas trudno uwierzyć, że teraz będzie tylko lepiej. Nastał czas odbudowy. Niestety wiele osób musi opuścić swoje mieszkania z rozkazu Sowietów. Tak właśnie Lidia wraz z ojcem, siostrą i jej rodziną zmuszeni są do opuszczenia Drohobycza. Pociągiem jadą do Nowej Soli, tam poznają porucznika Szczepana Andryszka, są bardzo zdziwieni, że to właśnie on zwraca na nich uwagę i stara się im pomoc. Tatę głównej bohaterki transportuje do szpitala a dodatkowo dla niej załatwia tam pracę. Pracuje tam, jako pielęgniarka, a wszyscy dokoła widzą, że wpadła porucznikowi w oko. Pewnego dnia do szpitala trafia ciężko pobity młody chłopak, to przy jego łóżku Lidia spędza najwięcej czasu. Janek, (bo tak ma na imię pacjent) cały czas wspomina swoją zmarłą narzeczoną. Główna bohaterka chcąc nie chcąc zaczyna coś czuć do swojego podopiecznego, jednak co zrobić ze Szczepanem?

Czy Lidia pójdzie za głosem serca czy rozumu? Jak dalej potoczą się jej losy. Jak wszyscy będą sobie radzić w nowym świecie po II Wojnie Światowej?

Dwie poprzednie książki autorki dotyczyły czasów wojny, tym razem mamy okres zaraz po jej zakończeniu. Każdy próbuje odnaleźć się w tym nowym świecie, zastanawia się jak to teraz będzie pod okupacją Sowietów. Rosyjscy żołnierze słynęli z brutalnych gwałtów. Jak wspomniałam wyżej wiele rodzin musiało opuścić swoje domostwa na rozkaz właśnie Sowietów.

Przyznam, że uwielbiam czytać tego typu książki, przenoszę się wtedy w ten opisany świat, który był bardzo trudny. Poznaję przez ten sposób kawałek historii, a nie tylko tak jak podczas lekcji same daty. Historie stworzone przez Barbarę Wysoczańską są nie tylko przepięknie opisane, ale też właśnie są w stanie nauczyć nas wiele na temat historii a wszystko w otoczeniu pięknej miłości.

W czasie wojny jak i zaraz po jej zakończeniu ciężko było wybrać czy iść za głosem serca czy może kierować się tym, co podpowiada rozum. Nie raz kierując się rozumem wybierali mniejsze zło dla swoich bliskich, często nie patrząc na to, jaką krzywdę robią sami sobie.

Jeśli tak jak ja lubicie powieści historyczne to koniecznie musicie przeczytać tę książkę. Gwarantuję, że przeczytacie ją w mgnieniu oka, wręcz nie będziecie się mogli od niej oderwać (przynajmniej tak było w moim przypadku). Uważam, że naprawdę warto jest sięgać po tego typu historie, mogą nas wiele nauczyć o przeszłości.



Książkę otrzymałam przy współpracy z wydawnictwem:





Buziaki MrsBookBook 😙

środa, października 05, 2022

R.#355. "Rozdzieliła nas wojna" Max Czornyj; Joanna Jax; Agnieszka Lis; Maria Paszyńska; Sylwia Winnik; Barbara Wysoczańska; Bogna Ziembicka

R.#355. "Rozdzieliła nas wojna" Max Czornyj; Joanna Jax; Agnieszka Lis; Maria Paszyńska; Sylwia Winnik; Barbara Wysoczańska; Bogna Ziembicka
Tytuł: „Rozdzieliła nas wojna”
Autor: Max Czornyj, Joanna Jax, Agnieszka Lis, Maria Paszyńska, Sylwia Winnik, Barbara Wysoczańska, Bogna Ziembicka
Wydawnictwo: Filia
Data premiery: 24 sierpnia 2022
Ilość stron: 401 stron
Cena: 49,90 zł
Ocena: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐✩✩





OSTATNIE TAKIE LATO…

Sierpień 1939 roku był piękny – nadmorskie kurorty, takie jak Jurata, Chałupy czy Jastarnia tętniły życiem. Tylko niemiecki Sopot wydawał się nieco opustoszały, cichy, jakby już wiedział i zamarł w oczekiwaniu nieuchronnego…

Od sielskich kresów przez kosmopolityczną Warszawę, aż po nadmorskie plaże niedawno odzyskanego morza, ludzie żyją i kochają, pełni nadziei i ufności. Wrześniowy świt w jednej chwili zmienia ich losy, obraca w nicość marzenia i plany. Pierwsze dni wojny są jedynie zapowiedzią nadchodzących lat, pełnych mroku i strachu, wypełnionych cierpieniem i lękiem o siebie i najbliższych.

Czy w czasach walczących potęg i okrucieństwa, jakiego świat do tej pory nie zaznał, jest miejsce na miłość? Czy wystawiona na ostateczną próbę ma szansę przetrwać?

ROZDZIELIŁA NAS WOJNA to historie utraconych marzeń, przerwanych szczęść i zawiedzionych nadziei.
Opis pochodzi od wydawcy.




Przyznam, że już dawno nie czytałam antologii. Gdy tylko zauważyłam tę książkę wiedziałam, że muszę ją przeczytać. I tak też szybko się za nią zabrałam, bo byłam jej bardzo ciekawa, zwłaszcza że z twórczością większości autorów nie miałam jeszcze do czynienia.

Jak wiadomo okres drugiej wojny światowej to nie łatwy czas. A jednak wszyscy marzymy by mieć u swego boku ukochaną osobę, która nas będzie wspierać i mimo przeciwnościom losu będzie przy nas. W 1939 roku niestety wiele osób straciło całe rodziny czy też swoje największe miłości. I właśnie o tym jest ta antologia, o rozłące z największą miłością a czasem nawet z taką pierwszą jedyną. Z racji tematyki nie są to historie przepełnione radością a wręcz niektóre niestety nie zawsze kończą się happy endem.

Czy w czasie wojny jest szansa na miłość? Czy łatwiej jest znieść to, co się dzieje wierząc, że gdzieś daleko jest ukochana osoba? Czy po zakończeniu drugiej wojny światowej łatwo jest odnaleźć osobę, na którą się czeka tyle lat?

Ostatnio bardzo wiele książek czytałam właśnie o tej tematyce. Trudny czas, którego nie chciałby chyba nikt z nas doświadczyć na własnej skórze.

Każde z tych opowiadań miało w sobie coś, co sprawiało, że nie mogłam się oderwać.

Jak już wspomniałam wcześniej to było moje pierwsze spotkanie z twórczością większości autorów.

Pierwsze opowiadanie napisane przez Maxa Czornyja chyba czytało mi się najciężej a wszystko przez wiele zwrotów w (podejrzewam) hiszpańskim języku. To jakoś zupełnie wybijało mnie z rytmu i sprawiało, że aż tak mocno nie potrafiłam się skupić na tym, co czytam.

Druga historia „Muzyka serc” Joanny Jax bardzo mi się podobała. Głowni bohaterowie poznają się przy nauce gry na fortepianie. On jest nauczycielem a ona jego uczennicą, którą przygotowuje na koncert Chopinowski. Z początku on wzbraniał się przed uczuciem jednak, gdy wybucha wojna stawia wszystko na jedną kartę.

„Symetria” Agnieszki Lis to trzecie opowiadanie to było coś przepięknego. Mamy tu teraźniejszość jak i rok 2013 oraz zapiski z pamiętnika, które dotyczą drugiej wojny światowej. Starsza Pani w dniu swoich 85 urodzin przekazuje swoje spisane wspomnienia dla syna by ten przeczytał to po jej śmierci. Jednak nieposłuszny wnuczek już wcześniej postanawia odkryć skrywaną w zeszycie tajemnicę.

Czwarta historia pod tytułem „Koniarz” Marii Paszyńskiej to historia młodej zamożnej dziewczyny, której ojciec posiada stadninę koni. Jako jeszcze nastolatka zakochuje się w pracowniku swego ojca jednak on zdaje się być obojętny na jej uczucia. Lecz gdy wybucha wojna to właśnie on zawsze się o nią troszczy i stara się zrobić wszystko by przeżyła.

„Nim zakwitną grusze” Sylwii Winnik to kolejne opowiadanie jednak, jako jedyne jego główna akcja dzieje się w obozie koncentracyjnym. Zosia została zmuszona do zostawienia dzieci i przebywa w obozie, tam też udaje jej się odnaleźć swojego męża Janka. W tym samym obozie pojawia się również jej znajomy, który właśnie w tym strasznym miejscu poznaje swoją miłość.

Szósta historia napisana przez Barbarę Wysoczańską najbardziej przypadła mi do gustu. Po prostu uwielbiam twórczość autorki. Poznajemy Krysię, która pochodzi z dobrego domu, a która zakochała się w synu gospodyni. On z początku stara się ją odtrącać gdyż wie, że nie jest dobrą partią na przyszłego męża, jednak pod wpływem impulsu, który wywołuje wybuch drugiej wojny światowej przed samym wyjazdem postanawia wyznać jej swoje uczucia.

Ostatnie opowiadanie Bogny Ziembickiej przedstawia historię Ilony, która dosłownie dzień przed wybuchem wojny postanawia uciec z domu do Jędrka, którego poznała podczas jednego z wyjazdów z rodzicami w góry. On miał na nią czekać, lecz wojna pokrzyżowała ich plany. Z tym opowiadaniem miałam trochę problem, bo w pewnym momencie był przeskok w czasie i zupełnie nie wiedziałam, o co chodzi jednak im dalej czytałam tym wszystko stawało się jasne.

I tak pokrótce przedstawia się ta antologia. Mi ogółem bardzo się podobała, mimo że czuję już trochę przesyt tej tematyki w ostatnim czasie. Świetnie, że są to opowiadania i nie trzeba czytać wszystkiego na raz. Świetnym sposobem może być również czytanie jednego opowiadania dziennie bądź na tydzień.

Jeśli uwielbiacie zaczytywać się w takich klimatach to gorąco was zachęcam do przeczytania.



Książkę otrzymałam przy współpracy z wydawnictwem:





Buziaki MrsBookBook 😙

piątek, września 09, 2022

R.#349. "Skalny kwiat" Ilaria Tuti

R.#349. "Skalny kwiat" Ilaria Tuti
Tytuł: „Skalny kwiat”
Autor: Ilaria Tuti
Wydawnictwo: Sonia Draga
Data premiery: 16 czerwca 2021
Ilość stron: 298 stron
Cena: 39,90 zł
Ocena: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐✩✩✩





Prawdziwa, choć zapomniana historia.

Sugestywna opowieść o bohaterkach, którym wojna odebrała wszystko, pozostawiając strach. Ale ich nie złamała.

Od huku pocisków drżą położone wśród gór wioski. To tam mieszkają one – niezłomne kobiety, do których o pomoc zwraca się dowództwo włoskich wojsk. Część z nich to jeszcze dzieci, część już staruszki, wszystkie jednak co rano w wojskowych magazynach pakują do koszy prowiant, leki i amunicję i ruszają ścieżkami ku górskim szczytom, które pokonać umieją tylko one. Wojna odebrała im wszystko łącznie z przyszłością, tłamsząc je w teraźniejszości przesyconej ubóstwem i trwogą. Lecz mimo niebezpieczeństw czających się na każdym kroku, mimo białych diabłów – strzelców wyborowych armii wroga – którzy trzymają je na muszce, one wspinają się godzinami, brodząc w śniegu, by wesprzeć walczących żołnierzy. To Tragarki, które w piekle alpejskiego frontu dźwigają nie tylko życie.

Książką Skalny kwiat Ilaria Tuti oddaje hołd odwadze i hartowi ducha kobiet, zdolności do wyrzeczeń skromnych, lecz gorąco pragnących pokoju góralek, które z narażeniem życia wspierały żołnierzy w czasie I wojny światowej.
Opis pochodzi od wydawcy.




Akcja książki dzieje się w okresie I Wojny Światowej na terenie Włoch. Powieść przedstawia historię kobiet, które w tamtych czasach wielu mężczyzn uważało, że nadają się tylko do prowadzenia domu, ogródków i do wychowywania dzieci. Jednak to właśnie dzięki odwadze i zawziętości kobiet włoscy żołnierze mieli amunicję do walki, prowiant i leki. To one Tragarki pod obserwacją wrogów codziennie rano wyruszały w drogę w góry by dostarczyć transport. Później były również odpowiedzialne za znoszenie ofiar z gór, bo nikt inny tak jak one nie potrafił odnaleźć się w tych trudnych terenach.

Ile jest w stanie poświęcić kobieta? Czy słusznie jesteśmy uważane za słabą płeć? Czy Tragarki były doceniane za to, co robiły?


"Prawdę mówiąc, kocham słowa, instynkt każe mi jednak zachowywać je dla siebie. Nauczyłam się sztuki władania nimi, lecz nadal żywię twarde przekonanie, że niektóre, jakże nieliczne uczucia nie potrzebują dźwięków i nie wymagają dialektyki. Dają się wyrazić gestami, śpiewają zmysłami."


To moje drugie spotkanie z twórczością autorki. Tym razem Ilaria Tuti postanowiła oprzeć swoją powieść na historii i uważam, że to był strzał w dziesiątkę. Rewelacyjnie opisała wszystko, co się działo w tamtych czasach oraz to ile bólu, łez i cierpienia musiały znieść Tragarki, o których przyznam, że słyszałam pierwszy raz.

Już wiele książek przeczytałam o tematyce II Wojny Światowej, jednak to jest może moja druga, bądź trzecia, która porusza temat I Wojny Światowej. W dodatku nie jest to historia skupiona na miłości w trudnych czasach. Ta powieść ukazuje odwagę, poświęcenie i chęć walki kobiet, które każdego ranka były gotowe nieść pomoc swoim żołnierzom, mimo bólu, mimo ran i mimo zmęczenia.


"Czasem mrugnięcie może znaczyć więcej niż łomot serca. Oznacza, że przynajmniej jedna część ciała, choćby nieskończenie mała, jeszcze się rusza."


Główną bohaterką jest Agata, bo to właśnie ona była odpowiedzialna za rozmowy z oficerami i generałami, to ona reprezentowała Tragarki. Po za pomaganiem żołnierzom ma na głowie również schorowanego ojca, którym również musi się zajmować. Mało tego pewnego dnia trafia na białego diabła, czyli strzelca wyborowego armii wroga, do którego oddaje strzał. Jednak męczą ją wyrzuty sumienia i postanawia udzielić mu pomocy i tak po śmierci ojca postanawia ukryć go w swoim domu.

Przyznam, że nie jest to lekka i przyjemna w czytaniu książka. Opowiada o trudach I Wojny Światowej o poświęceniu i walce o przetrwanie. Powieść jest dosyć krótka, a dodatkowo posiada niedługie rozdziały, co sprawia, że czyta się ją w miarę szybko. Jeśli taka tematyka was interesuje to gorąco zachęcam Was do przeczytania tej lektury.



Książkę otrzymałam przy współpracy z wydawnictwem:





Buziaki MrsBookBook 😙

piątek, września 02, 2022

R.#347. "Dziewczyna lotnika" Nina Zawadzka

R.#347. "Dziewczyna lotnika" Nina Zawadzka

Tytuł:
„Dziewczyna lotnika”
Autor: Nina Zawadzka
Wydawnictwo: Filia
Data premiery: 29 czerwca 2022
Ilość stron: 414 stron
Cena: 44,90 zł
Ocena: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐✩✩✩✩




Piękna opowieść o życiu w cieniu wojny, o zniszczonych marzeniach i o miłości, która zwycięża wszystko.

W 1937 roku Iza i Janek zakochują się w sobie. Niestety niedługo potem wybucha wojna, która sprawia, że ich plany obracają się w gruzy. Janek angażuje się w walki powietrzne i traci kontakt z ukochaną. Tymczasem los nie oszczędza Izy. Kobieta wraz z małą córeczką zostaje zmuszona do podjęcia decyzji, która na zawsze zaważy na jej przyszłości. Próbuje przy tym żyć nadzieją, że gdy skończy się wojna, Janek wróci i uratuje ją z rąk oprawcy.

Nie wie jednak, że stawką jest nie tylko ich miłość, ale i życie.

Jak wiele można poświęcić, by uratować ukochaną osobę? czy miłość rzucona w wir okrutnej historii w końcu zwycięży?
Opis pochodzi od wydawcy.




Iza i Janek tuż przed wojną postanawiają być razem, choć już ich rodzice przewidzieli im taką przyszłość dużo wcześniej. Z początku ona miała nadzieję, że los złączy ją z kimś innym, koniec końców stanęło na Jaśku, który pragnął zostać lotnikiem. Na początku września mieli wziąć ślub jednak wojna pokrzyżowała ich plany. Iza wiernie czekała na ukochanego i się doczekała, wzięli ślub, lecz on znów musiał udać się na wojnę. Oboje ciągle mieli nadzieję, że wszystko dobrze się skończy.

Iza wraz z małą córeczką musiała wiele poświecić by utrzymać się przy życiu. Los płata jej figla i by przeżyć musi związać się z oprawcą. Teraz już nie myśli tylko o sobie, musi zatroszczyć się również o córkę. To głównie dla niej postanawia przyjąć propozycje, mimo to ciągle ma nadzieje na powrót Jaśka.

Janek natomiast wraz z kolegami nie raz i nie dwa ryzykuje życie w walce z wrogiem. Coraz częściej dochodzą go słuchy, że jego rodzina zginęła na wojnie, lecz w nim tli się nadzieja, że Iza przeżyła. I tak za namową przyjaciela postanawia wrócić do Polski i odnaleźć ukochaną, jednak na jego drodze staje Rosjanin Michaił, który za wszelką cenę chce się go pozbyć.

Czy oboje głównych bohaterów zrobią wszystko by być razem? Czy lepiej byłoby zrezygnować z miłości i żyć bezpiecznie u boku Rosjanina? Ile jesteśmy wstanie poświecić dla miłości? Czy Iza i Janek jeszcze się spotkają?

Ostatnio przeczytałam dużo książek z wątkiem miłosnym podczas II Wojny Światowej. Jednak po tej lekturze mam mieszane uczucia.

Bohaterowie są wykreowani świetnie. Oboje znają się od małego i to nie tak, że od zawsze wiedzieli, że będą razem. Ona wcześniej miała nadzieje na związek z kimś innym, jednak przegrała walkę z powołaniem. On natomiast od zawsze chciał zostać lotnikiem i to był jego priorytet. Z początku nie chciał żadnego ślubu, bo i po co, jak kocha to poczeka (takie było jego założenie). Plusem tej książki jest również narracja, którą mamy okazje poznać z różnych perspektyw.

Historia i pomysł na powieść świetny, autorka ma lekkie pióro, co sprawia, że czyta się dosyć szybko. Jednak zabrakło mi emocji w tej książce, które sprawiłyby, że nie mogłabym się od niej oderwać. Kolejnym minusem jest też to, że wydarzenia nie są spisane chronologicznie. Miałam problem by to sobie jakoś poukładać, by się zorientować, kiedy co się dzieje. Wydaje mi się, że gdyby wszystko szło w kolejności znacznie ułatwiłoby to sprawę.

Jednak z racji, iż jest to debiut autorki, jestem wstanie przymknąć oko na niektóre kwestie. Tak też, zachęcam Was do zapoznania się z tą pozycją, może komuś z Was skradnie serce.



Książkę otrzymałam przy współpracy z wydawnictwem:





Buziaki MrsBookBook 😙

wtorek, sierpnia 30, 2022

R.#346. "Nauczyciel z getta" Mario Escobar

R.#346. "Nauczyciel z getta" Mario Escobar

Tytuł:
„Nauczyciel z getta”
Autor: Mario Escobar
Wydawnictwo: Kobiece
Data premiery: 15 czerwca 2022
Ilość stron: 374 strony
Cena: 44,90 zł
Ocena: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐




Warszawa, 1939 roku

Agnieszka Ignaciuk z synem Henrykiem na krótko przed wybuchem II wojny światowej szuka schronienia. Oboje trafiają do sierocińca, gdzie poznają Janusza Korczaka. Agnieszka zostaje opiekunką dzieci. Towarzyszy nauczycielowi w codziennej pracy.

Rozpoczyna się redukcja getta warszawskiego. Naziści zamierzają się pozbyć ponad pół miliona jego mieszkańców. Janusz Korczak wraz z Agnieszką do ostatniej chwili próbuje znaleźć ocalenie dla wychowanków domu sierot.

„Nauczyciel z getta” to świadectwo heroizmu człowieka, który jako lekarz, pedagog i pisarz w pełni poświęcił się dzieciom. Do końca był wierny swojemu powołaniu i stał się symbolem męczeńskiej śmierci bezbronnych ofiar Holocaustu.

Mario Escobar po mistrzowsku łączy fikcję z faktami historycznymi, wprowadzając czytelnika w tragiczną sytuację polskich Żydów walczących o przetrwanie w warszawskim getcie.
Opis pochodzi od wydawcy.




Janusz Korczak chroni najmłodszych, bezbronnych i bezdomnych sierot, które straciły wszystko co miały. Zapewnia im dach nad głową w sierocińcu podczas trudnych czasów II Wojny Światowej. To on każdego dnia, stara się załatwić jakąś żywność, podnieść na duchu i małych i dużych, choć wie, że nadciągają ciężkie czasy. Doktor Korczak to osoba, która na pierwszym miejscu stawiała zawsze drugiego człowieka, nie bał się stanąć w obronie słabszych, po prostu czuł, że musi to zrobić. Pewnego dnia mimo braku miejsc w sierocińcu postanawia przyjąć pod swój dach Agnieszkę z synem Henrykiem. Kobieta w zamian pomaga w ośrodku i opiekuje się dziećmi, za to jej syn pozostaje wiernym towarzyszem doktora, który robi wszystko by ochronić dzieci przed najgorszym.

Jak wyglądało życie tych najmłodszych i najbiedniejszych? Co był w stanie zrobić Janusz Korczak by zapewnić dzieciom jedzenie i dach nad głową? Czy były rzeczy niemożliwe dla doktora?

O ile mnie pamięć nie myli jest to moja druga książka tego autora. Pierwsza to była „Kołysanka z Auschwitz”, która mnie oczarowała, temu też wiedziałam, że na tej również się nie zawiodę.

Historia Janusza Korczaka jest oparta na faktach, a autor świetnie łączy prawdę z fikcją literacką. Już od pierwszych stron wciągnęła mnie ta książka na tyle, że ciężko mi się było z nią rozstać.

Losy doktora, który całkowicie poświęcił się dzieciom w ciężkich czasach II Wojny Światowej. Wszystko opisane jest w formie dziennika, co sprawia, że czytelnik dosłownie płynie przez tę książkę.

Nie jest to historia lekka i przyjemna w czytaniu, jednak moim zdaniem takie książki, również są potrzebne. Ukazują realia z czasów, z którymi nie mieliśmy styczności. Już wiele razy zastanawiałam się, czemu nauka historii o II Wojnie Światowej to zapamiętanie dat początku, końca, powstań, traktatów… Znacznie więcej uczę się z takich książek niż z tego, co wyniosłam ze szkoły.

Uważam, że autor świetnie sobie poradził z tym tematem i wiem, że opinie są podzielone, niektórzy twierdzą, że wiele jest momentów nierealnych. Jednak jak dla mnie jest to rewelacyjna forma połączenia faktów z fikcją literacką. Jestem wielką fanką twórczości autora i koniecznie będę musiała nadrobić pozostałe książki autora.

Chciałabym zwrócić uwagę również na piękne wydanie książki, po pierwsze twarda oprawa, a po drugie każdy rozdział zaczyna się ilustracją. To wszystko sprawia, że naprawdę przyjemniej się sięga po taką powieść. 

Gorąco polecam tę książkę wszystkim tym, którzy interesują się tematem II Wojny Światowej.



Książkę otrzymałam przy współpracy z wydawnictwem:





Buziaki MrsBookBook 😙

niedziela, lutego 07, 2021

R.#198. "Dźwięk rogu w kształcie muszli" Sarah Lark

R.#198. "Dźwięk rogu w kształcie muszli" Sarah Lark
Tytuł: „Dźwięk rogu w kształcie muszli”
Autor: Sarah Lark
Cykl: Saga Ognistych Kwiatów (tom 2)
Wydawnictwo: Sonia Draga
Data wydania: 20 listopada 2019
Ilość stron: 886 stron
Cena: 44,90 zł
Ocena: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐✰✰✰




Pełna najgorętszych uczuć opowieść osadzona w malowniczej scenerii Nowej Zelandii

Nowa Zelandia, Canterbury Plains, 1863. Na farmie Rata Station dorosło już kolejne pokolenie. Cat i Ida są dumne ze swych wspaniałych córek Carol i Lindy, zawistni sąsiedzi z niechęcią patrzą jednak na farmę, której mieszkańcy odnoszą tyle sukcesów i są tak szczęśliwi. Któregoś dnia na skutek nagłego, tragicznego zrządzenia losu zrozpaczona rodzina znalazła się w ogromnym niebezpieczeństwie… Czy Carol i Linda stracą swój bezpieczny dom i nie będą już mogły patrzeć z ufnością przyszłość?

Drugi tom porywającej „Sagi ognistych kwiatów”. Tym razem malownicze krajobrazy Nowej Zelandii stają się tłem dla jednego z najdramatyczniejszych rozdziałów w maoryskiej historii.
Opis pochodzi od wydawcy.




„Dźwięk rogu w kształcie muszli”, czyli drugi tom „Sagi Ognistych Kwiatów”, to piękna historia i mimo swej objętości, czytało mi się ją rewelacyjnie.

Tym razem główni bohaterowie z pierwszej części schodzą na drugi plan, ale co chwilę się pojawiają. Pierwsze skrzypce odgrywają ich dzieci. Teraz to Carol, Jane oraz Mara są postaciami pierwszoplanowymi.

Carol szykuje się do zamążpójścia. Problemem jest to, że nie dogaduje się ze swoją przyszłą teściową. Matka jej narzeczonego to wytworna dama i liczy się dla niej opinia innych ludzi. Uważa Carol za dobrą kandydatkę na żonę dla swego syna tylko dlatego, że pochodzi z dużej owczej farmy.

Z kolei Linda jest w wieku Carol, ale jeszcze nie planuje ślubu. Jednak podczas zawodów wioślarskich zakochuje się w koledze narzeczonego swojej siostry. Pytanie tylko, czy to, aby na pewno dobra partia dla miłej i porządnej młodej dziewczyny?

Najmłodsza z rodzeństwa, Mara jest po uszy zakochana w Eru. Jest on w połowie jest Maorysem i mieszka po sąsiedzku z dziewczynami. Ta dwójka obiecała sobie, że będą na siebie czekać, aż do ślubu.

To, co napisałam wcześniej, to tylko wstęp do tej historii. Wiadomo, jak to w życiu bywa, los nie zawsze nam sprzyja i kładzie kłody pod nogi. Tak samo bohaterowie muszą borykać się z niemałymi problemami, zwłaszcza, że przytrafia im się tragedia, która wszystko zmieni.

Muszę stwierdzić, że bardzo przyjemnie było wrócić do tej serii i przeczytać drugi tom z tej sagi. Faktem jest, że długo zwlekałam z sięgnięciem po tę książkę. Przerażało mnie 880 stron. Jednak zupełnie niepotrzebnie.

Tak jak w pierwszej części, w tej również znajduje się wiele opisów. Jednak zupełnie mi to nie przeszkadzało. Bez żadnego problemu dziennie byłam w stanie przeczytać 100 stron i więcej. Przyznam, że robiłam to z wielką przyjemnością. Im dalej zagłębiałam się w historię, tym działo się coraz więcej.

Może nie jest to książka pełna zawrotnych akcji. Jednak, jeśli interesujecie się historią Nowej Zelandii, kulturą Maorysów, to musicie po nią sięgnąć i ją przeczytać. Autorka rzeczywiście nawiązuje do autentycznych faktów, o czym wspomina na końcu książki. To jej zdecydowany plus.

Zarówno w pierwszej, jak i w drugiej części, wszystko kręci się wokół miłości. Bo przecież każdy z nas chce kochać i być kochanym. Oczywiście, czasem mogą zdarzyć się pomyłki. Jednak nie należy się poddawać, a przede wszystkim warto walczyć o miłość.

Tak jak wspominałam, w tej książce wszystko dzieje się w spokojnym tempie. Ale od czasu do czasu takie pozycje warto przeczytać. Dlatego gorąco polecam Wam tę serię. A ja już niebawem sięgnę po trzeci tom.



Za egzemplarz serdecznie dziękuję wydawnictwu:





Buziaki MrsBookBook 😙

piątek, lutego 07, 2020

R.#106. "Tatuażysta z Auschwitz" Heather Morris

R.#106. "Tatuażysta z Auschwitz" Heather Morris

Tytuł: „Tatuażysta z Auschwitz”
Autor: Heather Morris
Cykl: Tatuażysta z Auschwitz (tom 1)
Wydawnictwo: Marginesy
Data wydania: 11 stycznia 2018
Liczba stron: 335 stron
Cena: około 20 zł
Ocena: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐✩




Bestsellerowa oparta na faktach powieść na miarę „Chłopca w pasiastej piżamie” i „Listy Schindlera”.
Lale Sokołow trafił do Auschwitz w 1942 roku jako dwudziestosześciolatek. Jego zadaniem było tatuowanie numerów na przedramionach przybywających do obozu więźniów. Naznaczanie ich. Pewnego dnia w kolejce stanęła młoda przerażona dziewczyna – Gita. Lale zakochał się od pierwszego wejrzenia. I obiecał sobie, że bez względu na wszystko uratuje ją.
Wykorzystał swoją pozycję nie tylko, by jej pomóc. W obozie po raz pierwszy rozmawiali, flirtowali, wymienili pocałunki. Ich uczucie przetrwało nazistowskie piekło: po wyzwoleniu odnaleźli się, pobrali i spędzili razem resztę życia.
Lale Sokołow zdecydował się opowiedzieć swoją historię dopiero po śmierci Gity. To łamiąca serce, a jednocześnie pełna otuchy opowieść. Opowieść, która daje siłę nawet w najmroczniejszych czasach.
Niesamowita historia miłosna niezwykłego człowieka i apoteoza człowieczeństwa.





Jakże ta książka mi się podobała. Na wstępie napisze ze nie jest to biografia. Książka zawiera fragmenty z przeszłości Lalego, reszta to twórczość autorki.
Nasz główny bohater przez całą książkę wykazuje się ogromną odwagą i wielkim sercem. Jak tylko może pomaga innym nie oczekując niczego w zamian. W trudnych warunkach, bo w obozie w Auschwitz odnajduje miłość. Pierwszy raz widzi ukochaną jak tatuuje jej numer i już wtedy zwrócił na nią szczególną uwagę. Zadziwia wszystkich swoim nastawieniem. Ciągle powtarza, że na pewno uda im się kiedyś opuścić Auschwitz. I swoim optymizmem stara się zarazić również innych.


"Nie mając pojęcia, dokąd zmierzają, Lale ubrał się jak zwykle: w wyprasowany garnitur, czystą białą koszulę i krawat. "Zawsze noś się jak najlepiej"."


Gita (jego ukochana) w pewnym momencie zaczyna chorować na tyfus, wtedy Lale staje na rzęsach by ją uratować. Gdy tylko dziewczyna wróci do zdrowia postanawia znaleźć jej pracę w administracji. 
Przepiękna historia, która wzbudziła we mnie wiele emocji. Czytało mi się ją bardzo szybko. Mimo, iż domyślam się, że ta historia obiega trochę od prawdy, bo raczej ciężko by było o tyle optymizmu w takiej sytuacji, to bardzo się w nią wciągnęłam. Już po przeczytaniu „Kołysanki z Auschwitz” stwierdziłam, że polubiłam książki o tematyce obozowej. Wiele jest książek tego typu, jednak ta jest naprawdę godna polecenia. Już nie mogę się doczekać aż w moje ręce wpadnie druga część.


"- Jak myślisz, gdzie jedziemy?
- Nieważne. Pamiętaj, dzięki temu, że my tu jesteśmy, nasze rodziny są bezpieczne w domu.
- Ale co, jeśli...?
- Żadnych "co jeśli". Ja nie wiem, ty nie wiesz, nikt z nas nie wie. Po prostu róbmy, co nam każą."


Jeśli tylko interesujecie się taką tematyką i jesteście ciekawi, chociaż namiastki tego, z czym zmagali się ludzie przebywający w Auschwitz, to polecam z całego serca. Tylko pamiętajcie nie jest to biografia. Historia jest oparta na faktach, lecz do prawdziwych losów Lalego autorka dopisuje rozwiniecie z własnej wyobraźni.


Egzemplarz odebrałam za punkty z portalu




Buziaki MrsBookBook 😙

piątek, sierpnia 30, 2019

ROZDZIAŁ 5 "Anioł z Auschwitz" Eoin Dempsey

ROZDZIAŁ 5 "Anioł z Auschwitz" Eoin Dempsey



Rozdział 5

Był rok 1934. Christopher miał piętnaście lat. Gdy wrócił ze szkoły, Rebecca siedziała przy kuchennym stole. Jej obecność w domu nie była niczym niezwykłym. Tym razem jednak wyglądała inaczej. Jej lewy policzek szpecił wielki siniak. Płakała. Na krześle obok siedział ojciec Christophera, którego oblicze wykrzywiał gniew. Christopher czuł to samo. Rebeccę bił własny ojciec. Chłopak usiadł obok niej. To on chciał ją pocieszyć. Poczuł ukłucie zazdrości, że to ojciec był pierwszy.
            – Rebecca przyszła jakieś pół godziny temu – wyszeptał po angielsku ojciec. – Obmyłem jej twarz, ale nadal jest bardzo zdenerwowana. Niewiele powiedziała.
            – Nie mogę tak dłużej żyć – rzuciła. – Odejdę, nie mogę tak dłużej.
            – Jak to? – zapytał Christopher. – Nie możesz odejść. Gdzie się podziejesz?
            – Nie mogę tam mieszkać, nie z nim, nie z nimi. – Jej głowa opadła na ręce, które położyła wcześniej na blacie.
            – Spokojnie. Co się wczoraj stało? O co poszło? – zapytał ojciec Christophera, kładąc dłoń na jej głowie.
            – Co zrobił tym razem? – dodał Christopher.
            Uniosła głowę, miała zaczerwienione oczy. Odgarnęła włosy z twarzy i wyprostowała się na krześle.
            – Mogę prosić o szklankę wody?
            – Oczywiście, Alex, proszę, podaj trochę wody.
            – Dobrze, ojcze – odparła Alexandra. Rebecca wzięła szklankę i upiła niewielki łyk.
            – Ojciec chce, żebym rzuciła szkołę. Chce, żebym znalazła sobie jakąś pracę. – Trzymała szklankę w dłoniach, a po chwili ponownie przysunęła ją do ust.
            – A co na to twoja matka? – zapytał Christopher.
            – Poparła go. Mówi, że potrzebujemy pieniędzy.
            – Może gdyby sama poszła do pracy… – zaczął Christopher.
            – Nie pracuje, odkąd zamknęli zakład tekstylny. – Rebecca obniżyła głos do szeptu. – Ostatnio prawie nie wychodzi z domu.
            – Próbowała powstrzymać twojego ojca, zanim cię uderzył? – dopytywał Christopher.
            – Tak, na początku. Ale zawsze jej tłumaczy, że to dla mojego dobra.
            – Boli? – zaciekawiła się Alex.
            – Nie, już prawie nic nie czuję, kiedy dotykam siniaka.
            Na kilka chwil zapadła cisza. Jakby nikt nie wiedział, co powiedzieć.
            – Masz ładne włosy – próbowała pocieszyć ją Alex.
            – Matka mnie uczesała. Chciała, żebym wyglądała jak wtedy, gdy byłam mała, ale nie najlepiej jej to wyszło. Gdy tylko poszła do łazienki, sama je poprawiłam.
            – Co się stało? Znowu była pijana?
            Rebecca przytaknęła.
            – Chciałam po prostu uciec z domu i przybiec tutaj albo gdziekolwiek, byle z dala od nich. Nie chciałam… ale musiałam jej pomóc. To moja matka.
            – Oczywiście – zgodził się ojciec Christophera.
            Christopher próbował przypomnieć sobie własną matkę. Nie przychodziło mu to łatwo.
            – Stało się jej coś?
            – Nic jej nie jest, kilka rozcięć i siniaków. Pomogłam jej wstać, umyłam ją i położyłam do łóżka. Później wrócił ojciec. Powiedział, że to moja wina. – Zawiesiła głos. Ponownie na kilka sekund zapadła cisza, po czym dodała: – Jeszcze nigdy nie widziałam, żeby był taki wściekły. Złapał pogrzebacz z kominka i się na mnie rzucił.
            – Co… co takiego?
            – Christopher, daj jej mówić – upomniał go ojciec.
            – Uderzył mnie w ramię i upadłam na podłogę. Stanął nade mną, chcąc uderzyć jeszcze raz, więc podniosłam grudę węgla i uderzyłam go w głowę.
            Christopher ścisnął ją za rękę. Alex zaczęła płakać.  Rebecca zdawała się nie zwracać na nich uwagi.
            – Uniósł pogrzebacz i powiedział, że udzieli mi lekcji, której nie zapomnę do końca życia. I wtedy zauważyłam, że stoi za nim matka, i że trzyma strzelbę. Powiedziała, że jeśli mnie tknie, to będzie to ostatnia rzecz, jaką zrobi w życiu.
            – Ustąpił? – zapytał Christopher. Rebecca powoli skinęła głową. Przyłożyła dłonie do skroni, jakby chciała odciąć się od otoczenia.
            Ojciec Christophera wypuścił głośno powietrze i wstał. Alexandra podeszła do niego i mocno go objęła, wtulając się w jego ramiona.
            – Wszystko będzie dobrze, ojcze – powiedziała. – My się nią zaopiekujemy. – Jego usta drgnęły, jakby chciał coś powiedzieć, ale nie wydobyło się z nich ani jedno słowo. Dolał wody do szklanki i ponownie usiadł na krześle.
            – Przepraszam, Rebecco, kontynuuj, proszę – powiedział.
            – Nigdy więcej mnie nie uderzy. Powiedziałam mu to. Powiedziałam mu, że odchodzę i że nie może mnie zatrzymać.
            – Naprawdę zamierzasz odejść? – zapytał, ale Rebecca go zignorowała.
            – Wczoraj w nocy się spakowałam. Nie pożegnałam się nawet z matką.
            – Gdzie nocowałaś? – zapytała Alex.
            – U przyjaciółki, Sarah Smart. Nie powiedziała rodzicom, że uciekłam z domu.
            – Znam Smartów, to dobrzy ludzie – dodał ojciec Christophera.
            – Rano wróciłam zobaczyć się z rodzicami. Ojciec znowu się wściekł i powiedział, że to przeze mnie matka zwróciła się przeciwko niemu. Powiedział, że zniszczyłam naszą rodzinę. – Ostatnie słowa wypowiedziała niezwykle cicho, jakby znajdowała się gdzieś daleko od nich, a nie przy tym samym stole.
            – Gdzie dzisiaj będziesz spała? – zapytał Christopher.
            – W domu. Matka przekonała go, żeby pozwolił mi wrócić.
            Przez chwilę siedzieli bez słowa. Christopher poczuł, jak pod skórę wpełza mu trwoga na myśl o życiu bez Rebekki. Jak mogłaby go zostawić? Przecież mieli żyć razem – zawsze. Nie potrafił na nią spojrzeć. Wbił wzrok w okno. Oddychał nienaturalnie, ze złości na jej rodziców cały zesztywniał. Ojciec sprawiał wrażenie, jakby nie wiedział, co powiedzieć.
            – Rebecco, jestem z ciebie dumny – wyszeptał w końcu.
            Wstał i podszedł do kuchennego blatu, na którym leżały nietknięte produkty na kolację. Wziął nóż i zaczął kroić marchewkę; ostrze uderzyło w drewnianą deskę z głośnym stuknięciem.
            – Panie Seeler, mogłabym zostać na kolację?
            – Oczywiście, Rebecco, oczywiście, że tak. – Jego słowa były przyćmione niczym światło na zewnątrz. – Christopher, może jeszcze przed kolacją zabierzesz Rebeccę i Alex na spacer po plaży?
            Zostawili go w kuchni. Gdy zamykali za sobą drzwi, w ich uszach odbijał się stukot noża uderzającego o deskę, słyszeli go jeszcze w ogrodzie. Kiedy wyszli, zmienili temat, a gdy mijali dom Rebekki, ucichli. Christopher wiedział, że nie powinien pokazywać się z nią w zasięgu wzroku jej ojca, ale z jakiegoś powodu przestał się tym przejmować. Przechodząc, żadne z nich nawet nie skomentowało, że właśnie łamią jedną z zasad. Przeszli plażą na nabrzeże, gdzie usiedli w rządku, Rebecca w środku. Przez dłuższą chwilę patrzyli na fale rozbijające się o skały.
            Christopher myślał o słowach Rebekki, o tym, że chce odejść, ale się nie odezwał. Był tak dotknięty, że jeszcze nie miał siły na ten temat rozmawiać. Nie wiedział, co mógłby powiedzieć. Wrócili do tego, co wydarzyło się zeszłej nocy, ale żadne nie miało nic nowego do dodania. Przerobili to już w kuchni. Patrzyli na fale, które przykrywały niewielkie kamienie niczym obrus, który po chwili ktoś nagle ściąga ze stołu. Siedzieli, rzadko się odzywając, dwadzieścia minut, a może więcej, aż w końcu chłód nocy zmusił ich do powrotu do domu, gdzie czekała na nich kolacja. Rebecca zajęła to samo miejsce, co zazwyczaj. Stefan pozwolił jej zostać znacznie dłużej niż zwykle. Gdy wychodziła, było po dwudziestej drugiej.
            Uścisnął ją na pożegnanie.
            – Christopher cię odprowadzi – powiedział. – Dbaj o nią, synu.
            – Oczywiście, ojcze.
            Na zewnątrz panował marcowy ziąb, Christopher postawił kołnierz kurtki. Było ciemno. Widzieli jedynie kontury domu, księżyc rozświetlający morze i miliony gwiazd nad głowami. Na skórze Rebekki tańczyło szaro-białe światło. Wiatr unosił delikatnie jej ciemne włosy.
            – Nie chcę tam wracać – powiedziała, choć szła dalej.
            – Wiem. Ja… chciałbym móc coś zrobić. Chciałbym znaleźć pracę i zabrać cię daleko stąd… i…
            – I tak dużo zrobiłeś.
            – Naprawdę chcesz odejść?
            – Muszę się stąd wyrwać. Nie mogę tu dłużej zostać.
            – Dokąd?
            – Pisałam do kuzynki Mavis, do Londynu. Obiecała, że mnie przyjmie.
            – Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?
            – Są rzeczy, których nie mogę wyjawić nikomu. Nawet tobie.
            Jego serce waliło tak mocno, że miał wrażenie, że zaraz przebije żebra i rozerwie skórę. Wyciągnął dłoń, chcąc złapać Rebeccę za rękę, ale cofnął ją, nim się zetknęły.
            – Więc… myślisz, że zostaniesz w Londynie na zawsze?
            – Nie wiem. „Zawsze” to bardzo długo. Muszę się o siebie zatroszczyć – powiedziała.
            – Ja się o ciebie troszczę, i mój ojciec. Moja siostra też. Wszyscy się o ciebie troszczymy. – Szli powoli, znacznie wolniej niż zwykle.
            – Wiem, ale nie możesz troszczyć się o mnie cały czas. Tak często cię potrzebowałam, a ciebie po prostu nie było. Musiałam radzić sobie sama. – Złapała go za rękę.
            – Nie wiem, co bez ciebie zrobię. Po prostu nie wiem, co zrobię, jeśli wyjedziesz. Chcę być przy tobie zawsze, gdy mnie potrzebujesz.
            – Możesz pojechać ze mną.
            – Ojciec w życiu by mi nie pozwolił – odparł bez namysłu.
            – W takim razie może gdy będziesz starszy.
            Jej ostatnie słowa zakręciły mu w głowie. Pomyślał o wspólnym wyjeździe, ale myśl rozpłynęła się jak mgła na wietrze, zniknęła, gdy tylko się pojawiła.
            – Nie chcę, żebyś wyjechała – powiedział, gdy ukazały im się światła jej domu.
            Obróciła się do niego i złapała go za drugą rękę. Dzieliło ich zaledwie kilka centymetrów. Oczy Christophera przywykły do ciemności, dokładnie widział kontury jej twarzy i długie, opadające na ramiona włosy.
            – Chcę ci powiedzieć… – Zawiesiła głos i wbiła spojrzenie w ziemię. Bał się, że jego serce tego nie zniesie. – Chcę ci podziękować. Jesteś moim ulubionym chłopcem, najlepszym, jakiego mogłam sobie… 
Kiedy się zbliżył do niej, poczuł jej usta na swoich. Było to dziwne i idealne. Delikatnie położył jej dłoń na karku. Rebecca cofnęła głowę, uśmiechając się. Christophera przeszyły dreszcze. Nie miał pojęcia, co powiedzieć. Odsunęła się i puściła jego ręce.
            – Lepiej już pójdę.
            – Dobrze.
            – Porozmawiamy za parę dni. Muszę poczekać, aż w domu się uspokoi.
            – Zostawię ci liścik pod kamieniem na plaży.
            – Dobrze. Dobranoc, Christopher. – Pochyliła się i jeszcze raz musnęła jego usta.
            Pięć dni później już jej nie było. Christopher zostawił liścik, a gdy nie przyszła w umówione miejsce, wiedział, że dotrzymała słowa. Ojciec już nigdy jej nie uderzy.





Buziaki MrsBookBook 😙
Copyright © MrsBookBook , Blogger